Tekens van aambeien bij mannen: symptomen en behandeling

Aambeien (foto) manifesteren zich door een pathologische toename van de aambeienknobbels die zich in het distale deel van het rectum bevinden. De prevalentie van de ziekte is ongeveer 10% van de volwassen bevolking. Normaal gesproken zijn aambeienknobbels vasculaire formaties. Boven de anus bevinden zich de interne knobbels, in de anus bevinden zich de externe knobbels. Bij stagnatie in de organen van het kleine bekken verschijnen de tekenen van aambeien bij mannen.

Oorzaken

Men beschouwt de oorzaken van de toename en het prolaps van de aambeienknobbels als de bloedstase in de aambeienplexus en de verzwakking van het ligamentaire apparaat dat ze op hun normale plaats houdt. Bloedcirculatiestoornissen kunnen het gevolg zijn van verschillende factoren:

• sedentair leven;
• constipatie;
• alcoholmisbruik;
• dystrofische veranderingen in het ligamentaire apparaat.

De zwakte en het verlies van de ondersteunende functie van het ligamentaire apparaat leiden tot het prolaps van de interne en externe aambeienknobbels.

Symptomen van de ziekte

De belangrijkste klinische symptomen van aambeien bij mannen zijn rectale bloedingen en pijn tijdens de stoelgang. Een ander belangrijk teken is het prolaps van de aambeienknobbels. In het begin kan het prolaps alleen optreden tijdens de inspanning bij de stoelgang. Daarna wordt het prolaps permanent. Patiënten klagen dan over pijn in de anus. Soms treden de pijnklachten acuut en abrupt op.

De eerste tekenen van aambeien bij mannen manifesteren zich door lichte prodromen. De ziekte begint met jeuk in de anus en een moeilijke stoelgang. Geleidelijk wordt de ziekte chronisch. Patiënten merken soms helderrode bloedstrepen in de ontlasting. In sommige gevallen kan de aanwezigheid van bloed aanzienlijk zijn. De frequentie van dit symptoom is individueel voor elke patiënt.

Dit hangt af van de voeding, de consistentie van de ontlasting, de mate van toename van de interne en externe knobbels (foto), stagnatieverschijnselen en andere oorzaken. Bij patiënten met chronische aambeien wordt vaak anemie waargenomen. De anale pijn veroorzaakt merkbaar ongemak. Patiënten raadplegen een arts wanneer ze intense pijn ervaren tijdens de stoelgang.

Acute aambeien

Soms verergert de pijn en wordt deze constant. In dat geval wordt de stoelgang en het lopen moeilijk. De knobbels nemen sterk toe en zijn pijnlijk bij palpatie tijdens het medisch onderzoek. Dit zijn kenmerkende tekenen van een acuut proces, dat kan optreden tegen een achtergrond van schijnbaar welzijn.

In de klinische praktijk van acute aambeien onderscheiden we de belangrijkste componenten:

• trombose van de aambeienknobbels;
• ontstekingsproces van de knobbels.

Afhankelijk van de intensiteit van deze tekenen onderscheiden we verschillende stadia van de ziekte. In het eerste stadium van acute aambeien verschijnt een trombose van de knobbel met een lichte ontstekingshaard. Bij onderzoek zijn de knobbels klein van formaat en hebben ze een elastische consistentie. In het tweede stadium komt er een duidelijke ontsteking bij de trombose. De knobbels worden cyanotisch, zichtbaar en pijnlijk bij palpatie. Zonder behandeling breidt de ontsteking zich uit naar de omliggende perianale weefsels.

Chronische aambeien

Het chronische proces vordert langzaam maar leidt altijd tot een meer uitgesproken symptomatologie. Na verloop van tijd vertonen patiënten steeds vaker een prolaps van de aambeienknobbels, die na de stoelgang niet meer kunnen worden teruggebracht. Geleidelijk kunnen de knobbels zonder inspanning prolaberen. In latere stadia verschijnen jeuk en permanente maceratie van het anale gebied. Ontstekingsprocessen en bloedingen kunnen verergeren.

Tijdens de chronische evolutie onderscheiden we vier stadia. In het eerste stadium vertonen patiënten helderrode bloedingen tijdens de stoelgang. In het tweede stadium komt het prolaps van de knobbels erbij, die na de stoelgang weer terug kunnen worden gebracht. Het derde stadium wordt gekenmerkt door een permanent prolaps van de knobbels die niet meer spontaan kunnen worden teruggebracht. Het vierde stadium omvat ontstekingsprocessen die leiden tot exacerbaties van de ziekte.

Behandeling

De keuze van de behandeling hangt af van het stadium van de evolutie. In de vroege stadia van de toename van de interne en externe knobbels wordt een conservatieve behandeling voorgesteld die gericht is op het normaliseren van de gastro-intestinale functie en het corrigeren van de levensstijl. Er worden milde laxantia voorgeschreven (bijv. gutalax, dufalac), een vezelrijk dieet en lichaamsbeweging.

Bij terugkerende bloedingen wordt, voordat de behandeling wordt aangepast, een differentiaaldiagnose uitgevoerd om tumorprocessen uit te sluiten. Na identificatie van de oorzaak worden rectale zetpillen met vitamine K en adrenaline voorgeschreven. In gevorderde stadia wordt een chirurgische behandeling voorgesteld.

Voor een acuut proces in de eerste en tweede stadia (foto) bestaat de behandeling uit het toedienen van lokale pijnstillers en ontstekingsremmers. Tegelijkertijd worden flebotonische middelen voorgeschreven (bijv. Troxévasine, Venoruton, Détalax). In geval van trombose van de aambeienknobbels omvat de behandeling lokale anticoagulantia (heparinesmeersel) en ontstekingsremmers (Mafiniyl, Levomekol). De klinische manifestaties van een acuut proces in stadia 3 en 4 vormen een indicatie voor ziekenhuisopname. Soms wordt een chirurgische ingreep aanbevolen voordat een uitgebreide ontsteking zich ontwikkelt.

Voor chronische aambeien worden minimaal invasieve chirurgische ingrepen gebruikt. De meest effectieve ingreep is de aambeienectomie. De patiënt ondergaat de volledige verwijdering van de aambeienknobbels. Ondanks de eenvoud van de operatie kunnen er complicaties optreden:

• bloedingen;
• paraproctitis;
• stenose;
• insufficiëntie van de sluitspier.

De operatieve beslissing wordt genomen in geval van complicaties (tromboses, bloedingen, prolaps van de interne knobbels). Als er bij een patiënt met chronische aambeien alleen bloedingen zijn zonder significante toename van de knobbels, worden injecties met sclerotische stoffen uitgevoerd.

De meest effectieve oplossingen zijn de oplossing van Varicocid en een mengsel van kristallen van carbolzuur. Contra-indicaties voor het gebruik van deze medicijnen zijn onder andere prostaatziekten, hoge bloeddruk en ernstige proctitis. Als de toestand van de patiënt en de comorbiditeiten sclerotherapie of chirurgie niet toestaan, wordt een ligatuur van de knobbels uitgevoerd (elastische ligatuur).

Veelgestelde vragen