Normale waarden van ureum in het bloed bij mannen

De aanwezigheid van ureum bij de man wordt beschouwd als het resultaat van het metabolisme van eiwitten. Deze stof wordt door de lever geproduceerd om ammoniak te neutraliseren en speelt een rol in het concentreren van urine. De norm van ureum weerspiegelt de effectiviteit van de bloedzuivering door de nieren.

Als de hoeveelheid van deze stof de normale waarde overschrijdt, duidt dit op een stoornis in de uitscheidingsfuncties van de nieren. De biochemische bloedtest maakt het mogelijk om nier- of leveraandoeningen op te sporen op basis van de ureumwaarde.

Norm van ureum

De norm van ureum in het bloed hangt af van verschillende factoren, waaronder geslacht en leeftijd:

• voor kinderen van 0 tot 3 jaar – 1,2–5,3 mmol/l ;
• tot 14–15 jaar – 1,8–6,5 mmol/l ;
• voor vrouwen – 2,3–6,6 mmol/l ;
• voor mannen – 3,7–7,4 mmol/l ;
• boven de 60 jaar – 2,8–7,5 mmol/l.

De bepaling van ureum wordt uitgevoerd als onderdeel van een biochemische evaluatie. De afname gebeurt uit een ader in de elleboogplooi. Het is beter om de bloedafname ’s ochtends nuchter te doen; het wordt aangeraden om alleen water te drinken voor het onderzoek.

Deze resultaten stellen specialisten in staat om de werking van de nieren en de lever te evalueren, evenals het niveau van aminozuren die deelnemen aan het eiwitmetabolisme. De normale waarde bij mannen moet binnen het aangegeven bereik liggen. Lage of hoge waarden wijzen op verschillende pathologieën.

Daling van ureum bij mannen

Een daling van ureum bij mannen is zeldzaam en kan het gevolg zijn van verschillende oorzaken:

• gebrek aan voldoende eiwitinname in de voeding ;
• levercoma ;
• hepatitis ;
• nier- of leverdisfunctie ;
• schildklierstoornissen ;
• intestinale malabsorptie van aminozuren ;
• virale hepatitis met necrose ;
• diverse intoxicaties ;
• hypertrofie door overmatige productie van groeihormoon ;
• vergiftiging.

Oorzaken van verhoogd ureum in het bloed

Een hoge ureumwaarde die in het laboratorium wordt aangetroffen, duidt vaak op een ernstige ziekte.

1. Chronische nierinsufficiëntie en andere nierpathologieën. De bijbehorende symptomen zijn ernstige vermoeidheid, zwakte en anemie.
2. Obstructie van de urinewegen. Dit beeld kan gepaard gaan met de aanwezigheid van bloed in de urine.
3. Intestinale stoornissen of interne bloedingen.
4. Hartinsufficiëntie, aritmie. Een onvoldoende bloedtoevoer naar de nieren vermindert hun zuiveringscapaciteit en verhoogt het ureum.
5. Een normale ureumwaarde getuigt van een gezond hart, terwijl een verhoging kan wijzen op een risico op een hartinfarct.
6. Bij diabetici kan de uitscheiding van ureum verstoord zijn, wat leidt tot een verhoging van de bloedconcentratie.
7. Leukemie. De versnelling van het eiwitmetabolisme kan het ureum verhogen.
8. Uitgebreide brandwonden.
9. Een schildklierdisfunctie kan het eiwitmetabolisme verstoren en de ureumwaarden veranderen.
10. Shocktoestanden, koorts, braken, diarree, intoxicaties, allergische reacties of medicijnreacties.
11. Overmatige alcoholconsumptie en zeer hoge eiwitinname kunnen ook het stikstofmetabolisme verstoren en het ureum verhogen.

Om complicaties te voorkomen, is het noodzakelijk om een geschikte levensstijl aan te nemen. Ureum zelf is niet giftig, maar een overmatige ophoping leidt tot hyperazotemie of uremie. Deze situatie leidt tot een geleidelijke vergiftiging door ammoniak, beïnvloedt de weefselademhaling en kan het centrale zenuwstelsel in gevaar brengen, tot coma als de aandoening gevorderd is.

Bij de minste aanwijzing is het belangrijk om snel een specialist te raadplegen.

Veelgestelde vragen