Behandeling en etiologie van obstructieve bronchitis bij volwassenen

Bronchitis met obstructie onderscheidt zich van eenvoudige catarrale bronchitis door de verschijning van pathologische veranderingen in het bronchiale slijmvlies. Deze veranderingen zijn omkeerbaar in de vroege stadia van de ziekte. Maar met de voortgang van de ziekte wordt het onmogelijk om het slijmvlies volledig terug te brengen naar een normale anatomische en fysiologische toestand.

De etiologie van de ziekte, dat wil zeggen de factoren en omstandigheden van het ontstaan, is zeer breed. Ze omvatten roken, een slechte ecologie, beroepsrisico’s, een geschiedenis van ziekten en erfelijkheid.

Roken leidt tot een significante vermindering van het werk van het epithelium van de atriale fibrillatie, dat de bronchiale boom van binnen bekleedt. Het epithelium, dankzij de beweging van een speciaal apparaat, de trilharen, verwijdert slijm en schadelijke stoffen uit de longen naar de mondholte. Als zijn werk wordt belemmerd, raken de longen of de kleine bronchiën verstopt met slijm en accumuleren ze schadelijke stoffen.

De omgevingsfactor omvat de staat van de ingeademde lucht. Vervuilende stoffen van verschillende aard verstoren het slijmvlies en leiden tot morfologische veranderingen. Bovendien zijn de temperatuur en de luchtvochtigheid van de lucht die de luchtwegen binnendringt ook van groot belang. Wanneer de temperatuur laag is of de luchtvochtigheid hoog, begint de ziekte actief te ontwikkelen.

De schadelijke stoffen die een persoon inademt in het kader van zijn beroepsactiviteiten veroorzaken wat men noemt stof bronchitis. Ze kunnen ook leiden tot de vernietiging van het slijmvliesepitheel als gevolg van vergiftiging, brandwonden of onderkoeling van de bronchiën.

Tijdens de ziekte kan secundaire bronchitis optreden, dat wil zeggen dat het zich ontwikkelt in de context van een primaire ziekte. Bijvoorbeeld, infecties van de bovenste luchtwegen.

Erfelijkheid is een factor in de ontwikkeling van de ziekte, maar niet de primaire oorzaak. Als obstructieve bronchitis is waargenomen bij volwassenen in de familie van de patiënt, wordt de kans op het ontwikkelen van bronchitis met obstructie vermenigvuldigd.

Het elimineren van de etiologische factor is een belangrijk punt in de behandeling van de ziekte. Als de factor niet volledig kan worden geëlimineerd, is het belangrijk om zijn invloed op de ontwikkeling van de ziekte zoveel mogelijk te verminderen.

Symptomen van obstructieve bronchitis bij volwassenen

De symptomen van de ziekte zijn vergelijkbaar met die van catarrale bronchitis. Ze omvatten de volgende manifestaties:

• ernstige en uitputtende hoestbuien;
• ophoesten van kleine hoeveelheden sputum, maar na meerdere hoestbuien;
• piepende en vochtige ademhaling;
• kortademigheid;
• zweten, dat ’s nachts toeneemt;
• subfebriele temperatuur;
• algemene zwakte.

Als de patiënt lijdt aan deze symptomen, kan de arts vermoeden dat er obstructieve bronchitis zich ontwikkelt. Om de diagnose te bevestigen, worden bronchoscopie en microscopisch onderzoek van het sputum voorgeschreven.

Behandeling van obstructieve bronchitis bij volwassenen

Een effectieve behandeling van obstructieve bronchitis is alleen mogelijk binnen een strikt protocol, dat niet alleen wordt ondersteund door de symptomen van de ziekte, maar ook door de diagnostische tests die op de patiënt zijn uitgevoerd. De behandeling omvat de volgende aspecten:

• stoppen met blootstelling aan de etiologische factor;
• antibacteriële medicijnen;
• herstel van de ademhalingsfunctie naar normaal;
• ontgifting.

De etiologische factoren zijn verdeeld in twee groepen: die welke de ziekte veroorzaken en die welke bijdragen aan de ontwikkeling ervan. Daarom is hun eliminatie zo belangrijk. Roken, vervuiling, industriële risico’s, infecties zijn de oorzaken van de ziekte. Hun herhaalde eliminatie vermindert de kans op het ontwikkelen van een obsessieve-compulsieve stoornis. De klimatologische omstandigheden en erfelijkheid zijn factoren in de ontwikkeling van de ziekte. Hun aanwezigheid veroorzaakt gevaarlijkere symptomen en versnelt de ontwikkeling van de ziekte. Aan de andere kant voorkomt hun afwezigheid dat de symptomen van de ziekte verergeren en dat er terugvallen optreden.

In het geval van een acute vorm van de ziekte, vindt de behandeling plaats in een ziekenhuis. De patiënt wordt naar het ziekenhuis gestuurd, waar hij effectieve en kwalitatieve behandeling ontvangt onder toezicht van een gespecialiseerde en ervaren therapeut of longarts. De behandeling in het ziekenhuis elimineert volledig de symptomen en duurt tot tien dagen.

In de acute vorm van obstructieve bronchitis met purulent of slijmerig sputum (in dit geval is de primaire oorzaak een infectie), worden antibacteriële medicijnen voorgeschreven. Bijvoorbeeld sulfamiden, nitrofurans, metronidazol. Deze stoffen zijn zeer effectief in het vernietigen van de ziekteverwekker, waardoor verdere ontwikkeling wordt voorkomen.

In het geval van een acute vorm van de ziekte, vindt de behandeling plaats in een ziekenhuis. De patiënt wordt naar het ziekenhuis gestuurd, waar hij effectieve en kwalitatieve behandeling ontvangt onder toezicht van een gespecialiseerde en ervaren therapeut of longarts. De behandeling in het ziekenhuis elimineert volledig de symptomen en duurt tot tien dagen.

In de acute vorm van obstructieve bronchitis met purulent of slijmerig sputum (in dit geval is de primaire oorzaak een infectie), worden antibacteriële medicijnen voorgeschreven.

Bijvoorbeeld sulfamiden, nitrofurans, metronidazol. Deze stoffen zijn zeer effectief in het vernietigen van de ziekteverwekker, waardoor verdere ontwikkeling wordt voorkomen.

In de acute vorm van obstructieve bronchitis worden ook antiseptische medicijnen voorgeschreven die milder zijn voor het maagdarmkanaal dan antibiotica.

Een groep medicijnen op basis van fytonciden is zeer wijdverspreid. Ze worden voorgeschreven in de vorm van aerosolen, sprays of vloeibare stoffen voor parenteraal of endobronchiaal gebruik. Medicijnen op basis van nitrofurans worden ook voorgeschreven om de infectieuze agent te elimineren. Dit omvat Furazolidon, waarvan het toedieningsschema 0,15 gram 4 keer per dag na de maaltijden is. Dioxidine – een populair antisepticum, wordt intraveneus toegediend. Voor inhalaties wordt 10 milliliter dioxidine van 1% gebruikt.

Veelgestelde vragen