Candidose bij de man: symptomen, oorzaken en behandelingen

De mannelijke genitale candidose, ook wel schimmelinfectie of candidose van de eikel genoemd, is relatief zeldzaam, maar de incidentie neemt toe. Het manifesteert zich door een ontsteking van de eikel (balanitis) en de voorhuid (posthitis). Hoewel de huid van de eikel normaal gesproken geen gunstige omgeving is voor Candida-schimmels, kunnen verschillende factoren hun proliferatie bevorderen.

Jonge mannen worden vaker getroffen door onbeschermde seks en een gebrek aan toegang tot passende medische follow-up.

Oorzaken van mannelijke candidose

Een van de belangrijkste factoren is seksuele overdracht van een partner met vaginale candidose. Besmetting kan ook optreden door contact met vervuilde voorwerpen (handen, kleding, beddengoed). Andere factoren bevorderen de ontwikkeling van de infectie:

• diabetes (vaak niet gediagnosticeerd),
• aanwezigheid van een phimosis of een te lange voorhuid,
• gebrek aan intieme hygiëne,
• langdurig gebruik van antibiotica zonder schimmeldodende middelen,
• verzwakking van het immuunsysteem,
• stress, anemie.

Eerste tekenen van candidose

De symptomen verschijnen na een incubatietijd van 10 tot 20 dagen. De eerste tekenen zijn onder andere witachtige filamentachtige afscheiding, ongemak bij het plassen, roodheid of zwelling van de eikel. Zelfmedicatie moet worden vermeden: een medische consultatie voorkomt een chronische vorm die moeilijk te behandelen is.

Typische symptomen

• jeuk,
• branders,
• onaangename zure geur,
• pijn tijdens de seks,
• oedeem en roodheid van de eikel of voorhuid,
• witachtige afzetting op het oppervlak,
• pijn bij het plassen.

Bij aanwezigheid van deze symptomen is het belangrijk om snel een consult te plannen. Candidose beschadigt het slijmvlies en opent de deur naar andere ernstigere infecties. Bij een zwangere partner is extra aandacht vereist, omdat de hormonale onbalans het risico op kruisbesmetting verhoogt.

Consultatie en risico’s

Candidose is niet strikt een SOA, maar kan seksueel worden overgedragen. Het onthult vaak een onbalans in het metabolisme of het immuunsysteem. Als het niet wordt behandeld, kan het leiden tot complicaties zoals chronische prostatitis, vesiculitis, cystitis of zelfs nier- en vruchtbaarheidsproblemen. Candida-schimmels kunnen zich ook via de bloedbaan verspreiden.

De lokale behandeling met een schimmeldodende crème is meestal effectief bij eenvoudige vormen. Het moet minstens een week duren, met twee dagelijkse toepassingen. Alleen een arts kan een betrouwbare diagnose stellen.

Chronische vormen vereisen orale schimmeldodende middelen, gevolgd door een ondersteunende behandeling (vitamines, probiotica) om de microflora te herstellen. Een aangepast dieet wordt ook aanbevolen: eliminatie van suikers, gefermenteerde voedingsmiddelen, alcohol, pittige gerechten en bewerkte producten.

Geneesmiddelen gebruikt tegen candidose

Bij lokale behandeling zijn de meest voorgeschreven crèmes: clotrimazol, pimafucine, triderm. Voor ernstige of terugkerende vormen worden fluconazol, diflucan of itraconazol gebruikt. Deze behandelingen zijn beschikbaar in tabletten of crèmes. Bijwerkingen zoals misselijkheid of spijsverteringsstoornissen zijn mogelijk. Bij slechte tolerantie moet het voorschrift worden herzien.

Corticosteroïden in crème kunnen de symptomen verlichten (jeuk, roodheid), maar behandelen de oorzaak niet. Ze moeten voorzichtig en onder medische supervisie worden gebruikt.

Een goede hygiëne is essentieel: regelmatig handen wassen, dagelijks douchen, schone katoenen onderkleding, het vermijden van irriterende producten. Deze voorzorgsmaatregelen helpen terugval te voorkomen.

Veelgestelde vragen