Biochemische bloedanalyse: bijzonderheden van de biochemische bloedanalyse

De biochemische analyse van bloed is een complexe bloedtest die in een laboratorium wordt uitgevoerd en die het functioneren van alle menselijke organen bepaalt. Deze analyse helpt bij het vaststellen van de stofwisselingsprocessen, de concentratie van sporenelementen en het controleren van het metabolisme. Zonder biochemische bloedanalyse is het onmogelijk om een nauwkeurige diagnose te stellen en, bijgevolg, de meest radicale behandeling voor te schrijven.

Wanneer iemand medische hulp vraagt voor een ziekte, is dit de eerste stap die alle artsen ondernemen. Deze studie wordt wereldwijd uitgevoerd en wordt gebruikt voor de diagnose van gastro-intestinale, cardiologische, urologische ziekten, enz.

Methoden voor het uitvoeren van een biochemische bloedanalyse

Deze tests worden uitgevoerd in de laboratoria van een polikliniek of ziekenhuis. De bloedafname wordt meestal ’s ochtends nuchter gedaan. In noodgevallen kan deze regel worden genegeerd. Bijvoorbeeld als iemand met een ambulance arriveert.

Als een biochemische bloedanalyse is gepland, moet deze ’s avonds worden voorbereid. Het is wenselijk om de consumptie van koffie en alcohol in het algemeen gedurende vier dagen uit te sluiten en de fysieke activiteit te verminderen. Als het gebruik van medicijnen niet kan worden uitgesloten, moet dit aan het laboratorium worden gemeld.

Al deze factoren kunnen de indicatoren die tijdens de analyse worden bepaald, aanzienlijk beïnvloeden. Zelfs als je buiten adem bent van het traplopen, is het beter om te gaan zitten en tien minuten in de buurt van het laboratorium te ademen. De bloedafname moet in rust en goede stemming plaatsvinden.

Biochemische indicatoren

Koolhydraten

Suiker of glucose. Dit is een van de eerste belangrijke indicatoren. Het kan worden beïnvloed door de emotionele toestand van een persoon, pijnaanvallen, voeding of diabetes mellitus. Men beschouwt de norm als zijnde tussen 3,5 en 5,5 mmol/l. Het is deze analyse die vaak de “zoete” ziekte van een persoon onthult. Bovendien kunnen afwijkingen een stofwisselingsstoornis of de aanwezigheid van meerdere ziekten bevestigen. De opname van glucose door de cellen van het lichaam gebeurt onder invloed van insuline, die door de alvleesklier wordt geproduceerd. Deze situatie leidt tot een verhoging van de bloedsuikerspiegel en kan de ontwikkeling van diabetes mellitus veroorzaken.

Bilirubine (pigmenten)

Het wordt gevormd in de lever en komt met de gal in de darmen. Er zijn twee soorten bilirubine in het bloed. Indirect of direct. Een sterke verhoging van de indicatoren van dit pigment duidt op de aanwezigheid van veel ziekten. Zoals bijvoorbeeld geelzucht. Indicatoren van 5 tot 20 µmol/l worden als normaal beschouwd.

Directe bilirubine

Hier zijn de indicatoren iets anders en variëren van 0 tot 3,4 µmol/l. De norm wordt als normaal beschouwd als de directe bilirubine niet lager is dan 75% van de totale bilirubine. Bilirubine wordt dagelijks door het lichaam geproduceerd als gevolg van de afbraak van rode bloedcellen. In een gezond lichaam is de concentratie in het bloed zeer laag. Dit is niet het geval wanneer iemand ziek is.

Hoge concentraties veroorzaken een gele verkleuring van de huid of het wit van de ogen. Een bittere smaak wordt in de mond gevoeld, een zwaar gevoel in de rechter onderbuik. Naast de vele ziekten die zo’n beeld geven, kan het ook een eenvoudige vitamine B12-tekort zijn. Bij alcoholisten en hardnekkige rokers kunnen de indicatoren hoger zijn dan alle mogelijke normen, vooral als er een aanval van witte koorts is geweest. Men kan zeggen dat dit een van de belangrijkste indicatoren is voor zo’n bloedtest.

Totale eiwitten

De rol van eiwitten in het lichaam is waarschijnlijk alleen onbekend voor kinderen. Het is de belangrijkste component voor de opbouw van nieuwe cellen en de vorming van immuniteit. Menselijk bloed bevat meer dan 160 verschillende soorten eiwitten. De meeste daarvan zijn eiwitten die door de lever worden geproduceerd. Een verlaging van het eiwitgehalte in het bloed leidt tot hypoproteïnemie. Dit fenomeen kan optreden bij mensen die de voorkeur geven aan vegetarisme of die voortdurend een eiwitarm dieet volgen.

Vetten

Een stoornis in het vetmetabolisme in het bloed leidt tot een verhoging van het lipidengehalte (cholesterol). Een lichte afwijking van de norm wordt waargenomen na de maaltijden. Als een biochemische bloedanalyse een aanhoudende verhoging van cholesterol aantoont, kan men de aanwezigheid van een bepaalde ziekte vermoeden.

Cholesterol maakt deel uit van de celmembranen, waarvan het de stevigheid behoudt. Het speelt een rol bij de vorming van galzuren en reguleert de balans van koolhydraten, water en zout. De galzuren die onder invloed van cholesterol worden gevormd, zijn betrokken bij de volledige vertering van vetten. Onder invloed van ultraviolet licht wordt cholesterol omgezet in vitamine D. De normale cholesterolwaarde in menselijk bloed ligt tussen 3 en 6 mmol/l.

Calcium

De rol van deze component in het menselijk lichaam kan niet worden onderschat. Het houdt vloeistof vast in de cellen, maar voorkomt de vorming van oedeem. Het is verantwoordelijk voor de zenuwimpuls in het hart en het bloedstollingsproces. Het calciumgehalte in het bloed reguleert vitamine D en de schildklier. Afwijkingen duiden op een disfunctie van het hart, de nieren, de schildklier of de aanwezigheid van kanker.
Dit geldt vooral voor botmetastasen.

Mineralen en water

Het metabolisme van water en mineralen in het bloed is nauw met elkaar verbonden. De concentratie van mineralen en vitamines in het bloed is enorm.

Een evenwichtige concentratie van deze componenten in het bloed is uiterst belangrijk voor de normale werking van het menselijk lichaam. De verstoring van het evenwicht komt het vaakst voor in het kader van diabetes mellitus, nierziekten, braken, hormonale onevenwichtigheden. De belangrijkste indicatoren van een biochemische bloedanalyse zijn de niveaus van chloride, natrium en kalium.

GGT (gamma-glutamyltransferase)

Dit concept is ook opgenomen in de biochemische bloedanalyse. GGT is een actieve enzym dat verantwoordelijk is voor de stofwisseling van aminozuren. Het is vooral actief in de alvleesklier, de lever en de nieren. De concentratie is iets lager in de hersenen, milt, prostaat, longen, hart en darmen. Interessant is dat bij pasgeborenen de hoeveelheid van dit enzym tien keer hoger is dan bij volwassenen. Maar op het moment van de puberteit neemt het GGT-niveau af en blijft het op een bepaald niveau. De indicatoren worden gebruikt om leverziekten te bepalen. In geval van ziekte kan het GGT-niveau vijf tot dertig keer worden verhoogd.

Voor de analyse van GGT wordt serum gebruikt. Net als bij biochemische analyses wordt de afname voor GGT ’s ochtends nuchter gedaan. Hoge GGT-waarden worden het vaakst waargenomen bij mensen met alcoholisme, bij zware rokers die tot twee pakjes per dag roken. Obesitas kan ook leiden tot een verhoging van GGT. Als de GGT-waarden negatief zijn, worden aanvullende onderzoeken voorgeschreven om de omvang van de cholestase en de interacties met andere enzymen te bepalen. Als de indicatoren van de GGT-analyse vijftig keer de norm overschrijden, duidt dit op de aanwezigheid van alcoholisme.

Amylase

Enzym geproduceerd door de alvleesklier. Het is betrokken bij de stofwisseling van koolhydraten. De norm van amylase in het bloed wordt beschouwd als 28 tot 100 eenheden.

Afwijkingen van de norm kunnen wijzen op een ziekte zoals pancreatitis. De oorzaken van een verhoogd amylasegehalte in het bloed kunnen ook factoren zijn zoals:

• alcoholmisbruik;
• regelmatige consumptie van pittig en vet voedsel;
• roken;
• een tumor;
• nierinsufficiëntie.

De belangrijkste functie van amylase is de afbraak van zetmeel in oligosacchariden. De vertering van koolhydraten door het lichaam hangt af van de werking van dit enzym.

Lactaat

Vormt zich in het lichaam tijdens de ademhaling. In het kader van normale lichamelijke activiteit hoopt het zich niet op in het bloed, het wordt uitgescheiden in de vorm van neutrale producten. Dit is melkzuur, waarvan een tekort een gevoel van vermoeidheid en kortademigheid veroorzaakt. Dit enzym is aanwezig in alle menselijke organen. Een afwijking van de norm duidt op hartafwijkingen, de aanwezigheid van kanker of leverdisfuncties.

Dit zijn niet alle indicatoren die de biochemische bloedanalyse biedt. De interpretatie en verdere analyse met het oog op een correcte diagnose is de taak van professionele artsen. Maar deze studie stelt artsen in staat om een duidelijker beeld te krijgen van de huidige ziekte en de meest juiste afspraken te maken voor een snelle genezing van de patiënt. In ieder geval zullen de kleinste tekortkomingen in de werking van het lichaam, de ziekten zeker worden gedetecteerd met behulp van een dergelijke studie als de biochemische bloedanalyse.

Veelgestelde vragen