Volledig bloedbeeld: specificiteiten van de procedure

Een volledig bloedbeeld is een van de meest fundamentele diagnostische hulpmiddelen voor artsen. Vroeger diagnosticeerden artsen ziekten op basis van observatie en het ondervragen van de patiënt. Tegenwoordig hebben we een breed scala aan onderzoeken, en het algemene bloedonderzoek is een van de eerste die wordt voorgeschreven.

Belang van het onderzoek

Een gedetailleerde analyse stelt de arts in staat om de eerste tekenen van een onbalans of pathologie te detecteren en veranderingen in de werking van organen of systemen op te sporen. Tijdens een lichamelijk onderzoek is het gebruikelijk dat de arts een bloedafname voorschrijft.

De interpretatie van de resultaten is gebaseerd op numerieke waarden en hun evaluatie. Een bloedonderzoek wordt aanbevolen voor elke patiënt die een zorgprofessional raadpleegt.

Indicator van pathologie

Bloed is een van de essentiële weefsels van het menselijk lichaam en bestaat uit vier elementen:

• plasma;
• rode bloedcellen (erytrocyten);
• witte bloedcellen (leukocyten);
• bloedplaatjes (trombocyten).

Elk van deze elementen heeft een specifieke functie. Bijvoorbeeld, bloedplaatjes zijn nodig voor de bloedstolling, leukocyten zorgen voor de immunologische verdediging en rode bloedcellen transporteren zuurstof.

Elke onbalans of ziekte manifesteert zich door een kwalitatieve of kwantitatieve wijziging van deze elementen. Om ze te detecteren, is een bloedafname essentieel. Er zijn verschillende soorten analyses, elk met een specifiek doel en een specifieke methode.

Het onderzoek van een patiënt begint meestal met een bloedafname, of het nu is om een algemene toestand te evalueren, bij vermoeden van een pathologie, om de effectiviteit van een behandeling te volgen of voor preventieve doeleinden.

Bij gezonde mensen is een jaarlijkse analyse voldoende. Voor patiënten met chronische ziekten zijn echter frequentere controles nodig. De belangrijkste indicatoren zijn: rode bloedcellen, witte bloedcellen, bloedplaatjes, evenals hun parameters.

Een gedetailleerde analyse omvat ook de bezinkingssnelheid van erytrocyten (VS), essentieel voor het detecteren van bepaalde pathologieën. In aanwezigheid van specifieke ziekten kunnen andere diepgaandere onderzoeken nodig zijn.

Voorbereiding op de analyse

Er is geen speciale voorbereiding vereist, maar bepaalde aanbevelingen moeten worden opgevolgd:

1. Vermijd stressvolle situaties de dag voor de bloedafname.
2. Vermijd alcohol, tabak en vette of te rijke voedingsmiddelen.
3. Neem geen ontbijt in de vier uur voorafgaand aan de analyse.
4. De afname wordt uitgevoerd op de ringvinger.
5. Vermijd het wrijven van de falanx van de betrokken vinger voor de analyse om de resultaten niet te verstoren.

Waarom moet dit onderzoek worden uitgevoerd?

Een gedetailleerd bloedonderzoek wordt om verschillende redenen voorgeschreven. Het stelt in staat om de algemene gezondheidstoestand te evalueren tijdens een medisch onderzoek of preventieve controle, om mogelijke aandoeningen te anticiperen.

Het is ook aangewezen in geval van:

• koorts of rillingen;
• tekens van ontsteking;
• onverklaarbare blauwe plekken;
• ongebruikelijke bloedingen.

Bij vermoeden van een infectie helpt dit onderzoek om de diagnose te richten.

Het wordt ook gebruikt om de evolutie van bloedziekten of hematopoëtische organen te controleren, die het aantal of de kwaliteit van bloedcellen wijzigen.

Tenslotte is het essentieel om de bijwerkingen van bepaalde medicamenteuze behandelingen te volgen die de bloedcellen kunnen beïnvloeden.

Wat meet de analyse?

De bloedafname maakt het mogelijk om verschillende elementen te evalueren, die elk een specifieke rol hebben.

Witte bloedcellen

Leukocyten zijn de bewakers van het immuunsysteem. Wanneer een infectieus agens het lichaam binnendringt, vernietigen ze het. Veel groter dan rode bloedcellen, zijn ze echter minder talrijk. Hun aantal neemt snel toe bij infectie of ontsteking, en kan ook verhoogd zijn bij sommige patiënten met kanker. De gedetailleerde analyse van de types leukocyten (lymfocyten, monocyten, neutrofielen, eosinofielen, basofielen) geeft waardevolle aanwijzingen over de toestand van het immuunsysteem. De aanwezigheid van onrijpe vormen (neutrofielen in staafvorm) kan wijzen op een actieve reactie op een infectie. Een abnormale toename of afname van elk type kan wijzen op een infectie, een allergie of een aandoening zoals leukemie.

Rode bloedcellen en hematocriet

Deze cellen zorgen voor het transport van zuurstof en de afvoer van kooldioxide. Bij een tekort (anemie) zijn de weefsels slecht van zuurstof voorzien. Omgekeerd kan een overmatige concentratie (polycytemie) bloedstolsels veroorzaken door de agglutinatie van rode bloedcellen in de haarvaten.

De hematocriet meet de verhouding van rode bloedcellen in het totale bloedvolume. Bijvoorbeeld, een hematocriet van 32% betekent dat de rode bloedcellen 32% van het bloedvolume uitmaken. In combinatie met het hemoglobinegehalte maakt het de diagnose van anemie of polycytemie mogelijk.

Hemoglobine

Dit ijzerrijke pigment in de rode bloedcellen transporteert zuurstof. Het is wat het bloed zijn rode kleur geeft. De concentratie ervan maakt het mogelijk om een mogelijke hypoxie (zuurstoftekort) te evalueren. Andere parameters worden gemeten: het gemiddelde celvolume (MCV), de hoeveelheid hemoglobine per cel (MCH), de concentratie (MCHC), evenals de distributie-index van rode bloedcellen (RDW), die aangeeft of ze homogeen van grootte en vorm zijn.

Bloedplaatjes

Bloedplaatjes zijn de kleinste bloedcellen. Ze spelen een sleutelrol in de bloedstolling. Wanneer er een bloeding optreedt, verzamelen ze zich om een stolsel te vormen dat de bloeding stopt. Een tekort kan leiden tot ongecontroleerde bloedingen. Omgekeerd verhoogt een teveel het risico op trombose. Ze dragen ook bij aan de vorming van atheromateuze plaques. Hun volume wordt ook gemeten.

Diagnose verfijnen

Een gedetailleerd bloedonderzoek is niet altijd voldoende om een diagnose te stellen.

Als de waarden afwijken van de normen, schrijft de arts vaak aanvullende onderzoeken voor, zoals een biochemische analyse, om een vermoeden van ziekte te bevestigen of te ontkrachten.

Als de patiënt geen symptomen vertoont en de waarden slechts licht gewijzigd zijn, is er geen reden tot bezorgdheid. Maar in het geval van een behandeling tegen kanker, bijvoorbeeld, moet elke significante variatie in overweging worden genomen en het protocol worden aangepast. Regelmatige bloedafnames zullen dan nodig zijn.

Bij aanzienlijke afwijkingen wordt een consult bij een hematoloog aanbevolen.

Welke tekenen moeten waarschuwen

Als bepaalde waarden de normen overschrijden, mag dit niet worden genegeerd, zelfs niet bij afwezigheid van symptomen. Aanvullende onderzoeken worden dan aanbevolen.

Parameters van rode bloedcellen

De niveaus van erytrocyten, hemoglobine en hematocriet zijn met elkaar verbonden. Een daling duidt op anemie, die kan worden veroorzaakt door bloedverlies, een tekort aan ijzer, eiwitten of vitamines, of door ontstekings- of kankeraandoeningen.

Een teveel (erytrocytose) kan wijzen op polycytemie of een aangeboren hartafwijking.

Leukocyten niveaus

Leukopenie (daling van leukocyten) kan worden veroorzaakt door kanker, een auto-immuunziekte of het gebruik van bepaalde medicijnen. Een toename (leukocytose) duidt op een infectie, ontsteking, een immunologische stoornis of een aandoening van het beenmerg.

Bloedplaatjes

Een variatie in het aantal bloedplaatjes kan wijzen op een stollingsstoornis, een ernstige infectie of een reactie op een medicijn. Alleen een arts kan deze resultaten betrouwbaar interpreteren, of het nu gaat om een eenvoudige of diepgaande analyse.

Veelgestelde vragen