Verplaatsing van het stuitje: oorzaken, symptomen en behandelingen

De verplaatsing van het stuitje is een aandoening die een snelle behandeling vereist, omdat de gevolgen aanzienlijk kunnen zijn. Het stuitje, dat bestaat uit 3 tot 5 samengevoegde wervels, vormt een kleine omgekeerde piramide, gericht naar voren. Het is meestal volledig verbeend rond de 25 jaar.

Rol van het stuitje

In tegenstelling tot wat men zou kunnen denken, is het stuitje geen nutteloos orgaan. Het helpt de belasting over het bekken te verdelen. Het dient ook als ankerpunt voor vele zenuwen, ligamenten en spieren, en speelt een cruciale rol in de werking van het uro-genitale systeem.

Anatomische varianten van het stuitje

Bij 70 % van de mensen is het stuitje naar beneden en licht naar voren gericht. Bij de overige 30 % zien we:

• een stuitje dat sterk naar voren gebogen is (ongeveer 15 % van de gevallen) ;
• een duidelijke hoek tussen de eerste twee stuitwervels ;
• een lichte aangeboren subluxatie gericht naar voren (10 % van de gevallen).

Deze anatomische variaties zijn meestal asymptomatisch en worden alleen door middel van röntgenfoto’s ontdekt. Ze kunnen echter een bevalling compliceren door de bekkenpassage te verkleinen.

Types van posttraumatische verplaatsing

Het stuitje kan verplaatst worden:

• naar voren ;
• zijwaarts ;
• naar voren en naar de zijkant ;
• met wervels die in verschillende richtingen zijn afgebogen.

Deze trauma’s komen vaak voor na een val, tijdens sport- of dansactiviteiten. Ze kunnen ook optreden na een moeilijke bevalling of een keizersnede.

Symptomen

Het belangrijkste symptoom is pijn in het stuitje of het heiligbeen. Deze kan plotseling, constant of uitgelokt zijn door een langdurige zittende positie op een harde ondergrond, door opstaan of buigen. De pijn kan ook uitstralen naar de lies of de binnenkant van de dijen.

Een slechte genezing kan leiden tot pijn bij de stoelgang of constipatie en kan angst of een depressieve toestand veroorzaken die verband houdt met chronische pijn.

Mogelijke gevolgen

Een verplaatsing van het stuitje kan leiden tot vasculaire compressie, hoofdpijn of functionele stoornissen. De ligamenten en spieren die aan het stuitje zijn bevestigd, kunnen ook onder spanning komen te staan en verplaatsingen van het heiligbeen veroorzaken.

Een gebrek aan behandeling kan leiden tot ontstekingen die zich naar de wervelkolom verspreiden.

Coccygodynie (stuitpijn) kan het gevolg zijn van:

• heftige vallen ;
• directe schokken ;
• osteochondrose ;
• langdurige zittende posities.

Bij vrouwen kan een stijf stuitje de doorgang van de foetus tijdens de bevalling belemmeren, wat soms een spoedkeizersnede vereist.

Diagnose

De symptomen kunnen afwezig zijn in het geval van een aangeboren misvorming. De diagnose wordt soms gesteld tijdens een zwangerschap of per toeval. Nuttige onderzoeken zijn:

• röntgenfoto van het bekken ;
• scan van het gebied ;
• handonderzoek om een afwijking te detecteren.

Behandeling

De behandeling hangt af van de oorzaak en de fase.

Zelfmedicatie of natuurlijke remedies worden niet aanbevolen zonder medisch advies.

Medicinale behandeling

Bij ontsteking van de bekkenmusculatuur worden ontstekingsremmers zoals ibuprofen of Nurofen gebruikt. In geval van een huidwond door een schok zijn lokale antibiotica nodig om infectie te voorkomen.

Etiologische therapie

Deze is gericht op het corrigeren van de oorzaak van de verplaatsing (oefeningen, rust, inname van steroïden als de zenuwen zijn samengedrukt). Bedrust en een revalidatieprogramma worden vaak voorgeschreven.

Chirurgische ingreep

Deze is voorbehouden aan ernstige gevallen: infecties, bloedingen of grote misvormingen. De chirurg kan inciseren, desinfecteren, de bloedvaten cauteriseren en soms een deel van het stuitje verwijderen of de wervels opnieuw uitlijnen. Na de ingreep moet elke fysieke activiteit worden vermeden: geen fietsen, geen lange wandelingen en geen langdurige zittende posities.

Veelgestelde vragen