Brandende sensatie op het stuitje

Een branderigheid in het sacro-coccygeale gebied kan een teken zijn van vele pathologieën. Dit symptoom wordt vaak genegeerd totdat de pijn ondraaglijk wordt. Branderigheid is een bijzondere vorm van pijn. Zonder de juiste behandeling kan een lichte ongemak snel evolueren naar intense pijn.

Bovendien kan het negeren van dit symptoom niet alleen de onderliggende ziekte verergeren, maar ook complicaties met zich meebrengen.

Oorzaken

Soorten pijn volgens de etiologie:

• coccygodynie;
• pseudo-coccygodynie.

De pijn die gelokaliseerd is op het stuitje en als branderigheid wordt ervaren, wordt coccygodynie genoemd. Het is vaak gerelateerd aan gynaecologische, proctologische of urologische aandoeningen; men spreekt dan van pseudo-coccygodynie. De oorzaken van de branderigheid zijn talrijk.

1. Trauma van de coccygeale wervelkolom, vaak gerelateerd aan een val of een schok die een verplaatsing van het stuitje veroorzaakt. Dit kan ook een ontsteking van de zachte weefsels veroorzaken die verantwoordelijk zijn voor de branderigheid.
2. Ontstekingsprocessen in het gebied van het stuitje.
3. Atheroom op het stuitje: een cyste die het gevolg is van een blokkade van de talgklieren. De talgaccumulatie vormt een holte.
4. Pelvische pathologieën die pseudo-coccygodynie veroorzaken: ontstekingen in de uro-genitale zone kunnen de zenuwen nabij het stuitje irriteren en pijn in dit gebied veroorzaken.
5. Postpartum trauma: bloedingen in de weefsels rond het stuitje kunnen later een branderigheid veroorzaken.
6. Frequentie van constipatie met overmatige inspanning van de bekkenbodemspieren.
7. Pelvische chirurgie: in zeldzame gevallen kunnen verklevingen of littekens de oorzaak van branderigheid zijn.
8. Aangeboren afwijkingen: de pilonidale cyste is een veelvoorkomende anomalie die kan infecteren bij ontsteking, trauma of onderkoeling.

Onder de veelvoorkomende inflammatoire pathologieën in dit gebied vinden we de abces, phlegmon en osteomyelitis.

Een abces is een ophoping van pus in een holte, vaak een complicatie van een pilonidale cyste, een atheroom of een hidradénitis. Het kan ook optreden na een trauma.

De bevorderende factoren zijn:

• verlaagde immuniteit;
• overmatige talgproductie;
• slechte hygiëne;
• auto-immuun- of endocriene ziekten.

Symptomen:

• lokale roodheid;
• zwelling;
• sterke branderigheid.

Phlegmon is een diffuse purulente ontsteking zonder duidelijke grenzen. Het komt voor bij infecties van cysten, atheromen, doorligwonden of furunculose. Diabetici lopen een hoger risico. De roodheid is uitgebreider, de zwelling is gemarkeerd, vergezeld van tekenen van algemene intoxicatie.

De osteomyelitis van het stuitje is een infectie van het beenmerg, vaak veroorzaakt door een trauma of een bloedinfectie bij verzwakte immuniteit. Symptomen: lokale pijn, branderigheid, fistels.

Symptomen

De branderigheid kan gepaard gaan met stekende of doffe pijn, gelokaliseerd op het stuitje of in het rectum. Ze kunnen spontaan optreden, zelfs in rust. In sommige gevallen zijn ze constant en verergeren ze met inspanning of druk op het aangetaste gebied, wat de bewegingen beperkt.

Diagnose

Het is essentieel om een professional te raadplegen zodra de eerste tekenen van branderigheid verschijnen. Zelfmedicatie en hoge doses pijnstillers worden afgeraden zonder de oorzaak te kennen. Een nauwkeurige diagnose zal de patiënt naar de juiste specialist leiden.

De differentiële diagnose maakt het mogelijk om bepaalde pathologieën uit te sluiten en de oorzaak precies te identificeren: trauma’s, misvormingen, lokale ontstekingen of pelvische aandoeningen. Men moet een neuroloog, chirurg en, afhankelijk van de gevallen, een gynaecoloog, proctoloog of urologe raadplegen.

De methoden omvatten:

1. Clinisch onderzoek om eventuele zichtbare afwijkingen te detecteren.
2. Anamnese om eventuele eerdere trauma’s te identificeren.
3. Rectale palpatie om de sacro-coccygeale gewrichten te evalueren, die vaak pijnlijk zijn in geval van echte coccygodynie.
4. Radiografie om botafwijkingen te detecteren die met het blote oog niet zichtbaar zijn.
5. Orthopedisch onderzoek van de gewrichten en ligamenten.
6. Rectoscopie: inspectie van de binnenwand van het rectum om proctologische pathologieën uit te sluiten.
7. Gynaecologisch onderzoek om een gynaecologische aandoening uit te sluiten.
8. Urologisch onderzoek om een mannelijke uro-genitale oorzaak uit te sluiten.

Behandeling

Coccygodynie

Eenmaal de oorzaak geïdentificeerd is, wordt de behandeling gekozen op basis van de oorsprong van de aandoening. In geval van een traumatische of neuro-musculaire oorzaak worden conservatieve methoden gebruikt: therapieën met ultrasone geluiden, laser, UHF-golven. Aanvullende technieken zoals moddertherapie of acupunctuur kunnen worden voorgesteld. De pijn wordt verlicht met pijnstillers die zijn aangepast aan de allergie en het profiel van de patiënt.

Als dit niet werkt, kan chirurgie noodzakelijk zijn, vooral in geval van coccygeale instabiliteit, cysten, misvormingen of ernstige infecties.

Pseudo-coccygodynie

Als de branderigheid gerelateerd is aan een pelvische aandoening, wordt de behandeling verzorgd door een specialist (urologe, gynaecoloog, proctoloog). Afhankelijk van de ernst van de ontsteking zal een medische of chirurgische behandeling worden voorgesteld. De effectiviteit hangt af van de vroegtijdigheid van de behandeling.

Een snelle diagnose helpt ernstige complicaties te voorkomen die verband houden met de voortgang van de oorspronkelijke pathologie.

Veelgestelde vragen