Wervelrevitalisatie: niet-chirurgische methode voor wervelrehabilitatie

In veel ontwikkelde landen vormen ziekten van de botten, spieren en bindweefsel een belangrijk deel van de morbiditeit. Hun verspreiding heeft bijna pandemische proporties aangenomen, wat een echte therapeutische uitdaging vormt.

Na acute luchtweginfecties zijn rug- en gewrichtspijnen een van de meest voorkomende redenen voor consultatie. De bestaande methoden leveren niet altijd de verwachte resultaten op.

Onderzoeks teams in de Verenigde Staten, Japan en Canada voeren geavanceerde studies op dit gebied uit. Een nieuw therapeutisch concept voor osteochondrose is voorgesteld en gepatenteerd door de academische professor I.M. Danilov onder de naam wervelrevitalisatie.

De wervelrevitalisatie

De wervelrevitalisatie presenteert zich als een wetenschap die is gewijd aan het “hergeven van leven” aan de wervelkolom. Wanneer fysiotherapie of standaard medicamenteuze behandeling geen verbetering biedt, is de wervelrevitalisatie gericht op het bereiken van het belangrijkste doel van de behandeling van osteochondrose: het herstel van de algehele biomechanica en de beschadigde wervelsegmenten.

Conventionele benaderingen die alleen de symptomen behandelen en niet de degeneratie van de tussenwervelschijven, hebben de neiging het therapeutische proces te verlengen. Handmatige therapie alleen kan in sommige gevallen de situatie verergeren en de progressie van de pathologie versnellen. Chirurgische ingrepen kunnen daarentegen de biomechanische balans van de wervelkolom verstoren. Evenzo kunnen langdurige conservatieve behandelingen zoals tractie ligamentaire veranderingen en secundaire verbening induceren, wat de vernauwing (stenose) en het radiculair syndroom verergert.

De wervelrevitalisatie biedt een niet-chirurgisch alternatief dat bestaat uit gecontroleerde ligamentaire en gewrichtstranspositie van het wervelcomplex. Deze handmatige corrigerende methode wordt gepresenteerd als een vervangingsoptie voor chirurgie voor bepaalde hernia’s van de tussenwervelschijf.

Positieve resultaten zijn gerapporteerd, waaronder een gedeeltelijk herstel van de hoogte van de tussenwervelschijf gedocumenteerd met MRI, een herstelde differentiatie van de structuur van de nucleus pulposus en een verbetering van de biochemische functies van het motorsegment. Deze waarnemingen zijn geïnterpreteerd als een teken van herstelde weefselherstellende capaciteit.

Wanneer de degeneratie van de tussenwervelschijf onvolledig is, kan het destructieve proces echter doorgaan op andere niveaus en een therapeutische herbeoordeling vereisen.

Indicaties voor de niet-chirurgische methode (wervelrevitalisatie)

Het is belangrijk om de situaties te definiëren waarin deze methode nuttig kan zijn:

• revalidatie van de wervelkolom en behandeling van scoliose bij adolescenten door herstel van ligamentaire en gewrichtsfuncties;
• niet-chirurgische correcties van wervelvervormingen zoals scolioses, kyfoses en kyfoscolioses gecompliceerd door spondylogene myelopathie;
• behandeling van hernia’s van discogene oorsprong door functionele rehabilitatie van het ligamentaire en gewrichtscomplex;
• niet-chirurgische revalidatie van patiënten met een hernia van de tussenwervelschijf om de segmentaire functie te verbeteren;
• gebruik bij aandoeningen die lumbale pijn en mannelijke seksuele disfunctie gerelateerd aan lumbale betrokkenheid combineren;
• conservatieve behandeling van spondylolisthesis door handmatig herstel van ligamentaire en gewrichtsrelaties;
• behandeling van postoperatieve recidieven van nucleus pulposus-extrusie;
• behandeling van degeneratieve-dystrofische aandoeningen van de wervelkolom.

Verplichte voorbereidende procedures

De specialist in wervelrevitalisatie moet een reeks voorbereidende handelingen uitvoeren:

• de graad en topografie van de schijf- en ligamentaire letsels evalueren;
• eventuele contra-indicaties voor handmatige manipulaties identificeren;
• therapeutische voorbereidende massagesessies uitvoeren;
• de mobiliteitsbeperkingen van de kraakbeenlichamen opheffen;
• de korte, gespannen spieren ontspannen.

Belangrijkste therapeutische manipulaties

Na de voorbereiding grijpt de specialist in op de thoracale wervelkolom ter hoogte van de vervormingshoek. De volgende fase richt zich op het lumbale segment met een gerichte laterale distractie van het motorsegment. Een transpositie van het gewrichtssegment arco-lamellaire wordt uitgevoerd om de normale positie te herstellen.

De methode verloopt symmetrisch en geleidelijk aan de tegenovergestelde kant volgens een protocol van gedoseerde distractie, herpositionering van gewrichten en stabilisatie van het motorsegment.

De wervelrevitalisatie bestaat al bijna twintig jaar sinds de formalisering door I.M. Danilov. Het verdient een zorgvuldige beoordeling gezien de risico’s die verband houden met wervelvervormingen en de potentiële neurologische gevolgen.

Risico’s van wervelaandoeningen en therapeutische opties

Thoracale en lumbale vervormingen (kyfoses, scolioses) kunnen leiden tot spondylogene myelopathie en ischemische stoornissen van het ruggenmerg. Het mechanisme berust op de verstoring van de bloedstroom die het ruggenmerg van bloed voorziet, hetzij door vasculaire rek, hetzij door directe compressie door vervormde botstructuren. Deze veranderingen kunnen leiden tot onomkeerbare schade als ze niet tijdig worden behandeld.

Chirurgische transpositie van het ruggenmerg kan worden overwogen voordat onomkeerbare weefselschade optreedt om de perfusie van het ruggenmerg te herstellen. Deze ingreep corrigeert echter de complicaties in plaats van de vervorming zelf.

Het belangrijkste voordeel van de wervelrevitalisatie ligt in de mogelijkheid om de biomechanica van de wervelkolom te herstellen zonder aanvankelijke chirurgische ingreep en om regeneratieve processen van de tussenwervelschijf in bepaalde geselecteerde gevallen te stimuleren.

Veelgestelde vragen